In mijn medaillon zie ik de beeltenis van een stukje van mijn wezen. Een hert met een gewei vol bloemen. Ik draag het trots op mijn hart. Anne ving in één keer mijn voorzet: bij mijn geboorte wilde mijn moeder me Ree noemen omwille van mijn ogen, dit kon toen niet en langs vaders kant wilden ze iets anders. Mijn vader was echter degene die me zijn leven lang Ree heeft genoemd. Ikzelf gebruik Ree nu als alter-ego voor mijn creatieve uitingen. In een theatertekst schreef ik ‘er groeien bloemen op mijn hart’. Ook dat is iets wat ik zie als ik naar binnen kijk, een vruchtbaar hart vol ontkiemende zaden, hopend te kunnen groeien.
Anne heeft een wondermooi amulet gemaakt, dat ik niet zomaar draag als een juweel maar als expressiemiddel. Ik voel me er nauw mee verbonden… echt bijzonder.